باران اسيدي
شنبه ۱٧ اردیبهشت ۱۳۸٤

گوشه ای از ساق سفيد

 

 

جامعه « تهران » جامعه اي است كه در عمده مناطق در سطح مقبولي از تكامل اطلاعات (سطح Knowledge ) قرار دارد و طبيعتا" عمل هايش كه منجر به پديده ها يا رخدادهاي اجتماعي مي شود و يا عكس العمل هايش به اين پديده ها و رخدادها، نمي تواند ناآگاهانه و غريزي باشد، از سوي ديگر طنز بيان تلخ واقعيت هاي اجتماعي يا به عبارتي بيان واقعيت هاي تلخ اجتماعي است.

امروز جامعه شهري ما و مخصوصا" « تهران » آن چنان صريح و تلخ با وقايع اجتماعي برخورد مي كند كه از منظر من، بيان بي پرده و دستكاري نشده وقايع و رخدادهاي پيراموني، خود بزرگترين طنز و شعر اجتماعي مي تواند باشد.

از تلخي اين شعر پيشاپيش عذر مي خواهم  و آن را تقديم مي كنم به  تمام « خطي هاي مسير ولي عصر ـ تجريش » كه ضرب آهنگ صداي خشن و كشدارشان زير اتاق كارم هر دو دقيقه يكبار مي كوبد :

« تجريش ... اتوبان ... پارك وي » ...

 

 

۱- روسري قرمز

روسري نارنجي

شلوار چسب

گوشه اي از ساق سفيد

                        هيچكدام فرقي نمي كند

                                    وقتي همكاران آدم خواجه باشند

                                            هم فاميلي ها

                                            هم شهري ها

                                            همه مردهايي كه دور و برت هستند

كاشكي به اندازه « ه » خواجه دل داشتند

كاشكي به اندازه « ه » خواجه دل داشتند

                                    فرقي نمي كند حالا همه خواجه اند

                                                                    يا خواجه شده اند

                        اي تف به گور جنگ

                        اي تف به گور انقلاب

                        اي تف به گور بازسازي!!

                        اي تف به گور « فائزه هاشمي»

صراحت چيز خوبي نبود

آن هم براي مردهای حريص

 

ما صريح شديم

            و مردها نامرد!!

***

۲- در انتظار فرو ريختنم

در انتظار « كريستال » در بالكن آخر « اكباتان » ...

      و چقدر خدا نزديك تر است!!

و تو چه مي فهمي؟!

                        كه با يك پسر خوش تيپ خوابيدن

                                                بعد از « كريستال » چه مزه اي مي دهد!!

                                                بعد از « حشيش »

                                                شعر نوشتن

                                                شاشيدن

                                                و آبروي يك خانواده سنتي چندش آور را بردن !

و « دادگاه ارشاد » را ديدن

سقط جنين را تجربه كردن

 

تو چقدر مي فهمي؟!

    و چه مي فهمي؟!

                            دردهاي ما اين است

                           بالاتر از سياهي هم رنگ هايي هست

                                   كه تجربه نشده اند

                                   يا شما تجربه نكرده ايد!

***

۳- ... و بعد بگذار از يك پنجشنبه فراموش نشدني در « پارك لاله »

                                                                         برايت بگويم

كه مادر شصت ساله « كتي » را ديدم

                        كه با يك پسر جوان قرار داشت

                        كه از تمام پسرها و دخترهايش جوان تر بود.

و با او به خانه مجرديش در « سعادت آباد » رفت

و زن هاي كوچه و مجتمع ،

                                      چقدر حسرتش را مي خوردند!!

                       

و تو چه مي فهمي؟!

                        كه يك پيرزن چقدر بايد جذاب باشد

                                                 كه چنين هم خوابه اي را تور كند

و تو چه مي فهمي؟!

                        چنين هم خوابه اي براي يك پيرزن

                                                         چقدر ايده آل است

                                                         و فراموش ناشدني ...!!

***

۴- شب ... ،

ساعت از نيمه گذشته است

زير « پل كريم خان زند »

پسرهاي تازه بالغ

با گوشواره هاي خوشگل

                                    چشم انتظار يك شب نه چندان غرور آفرين

                                    چشم انتظار فروشي ساده و بي غل و غش

 

و تو چه مي فهمي؟!

                        وقتي كه يك كوه نجاست و هيكل

                                    توي يك « پرشيا » ی بدرنگ!!

                                    جلوي پاي آدم مي ايستد

                                                            چگونه آدم سفيد مي شود!

                                                                              زرد مي شود!

                                                                           سياه مي شود!

بالاتر از سياهي هم رنگ هايي هست

                                                     كه شما تجربه نكرده ايد؟

***

۵- يك روز توي ذهنم ملكه شده است

روزي كه پدر، خواهرمان را فروخت

                        و خرج يك ماهمان هم نشد!!

آيا تو مي فهمي

                        شصت و پنج سال تفاوت سن بين دو آدم

                                                          كه با هم مي خوابند

                                                              با هم تماس جنسي دارند

                                                              با هم سر يك سفره مي نشينند

                                                                                چه معني مي دهد؟!

اصلا تو چه مي فهمي؟!

وقتي كه مادرم به شكمش مي زد و فحش مي داد

                                     كه كاش بالا نمي آمدي

                                                و آدمهايي را بدبخت نمي زادي!!

 

و بعد از آن ، 

چهارده روز حرف نزد

و كبود شد

               و مرد... !!

***

۶- ايستاده ام

            پايين تر از « ميدان ونك »

                        رو به « ولي عصر » !!

قيمتم زياد با لا نيست

حداقل براي آدم هايي كه هر دقيقه يك تراول پنجاه هزار توماني دشت مي كنند

با تورم بالا مي روم

با تورم شب هاي تلخ من بيشتر مي شود

زندگي سياه من سياه تر

اما تورم هم حدي دارد

                        بعضي وقتها بازار را كساد مي كند!

« فروردين » براي ما ماه بدي است

همه متاهل ها تازه در اين ماه درك مي كنند متاهلند

                                       و با زن هايشان هستند

                                       و پولهايشان را در هتل و ويلا مي رينند

                                       و به تقاص شب هايي كه با ما بوده اند

                                       و روي پروژه هاي طول كشيده شان ( !! ) كار مي كردند!!

و تو چه مي فهمي؟!

            وقتي يك « ۲۰۶ طوسآبي »

                        پيش پايت بايستد و آشنا درآيد

                        و بگويد اين آخر ماهي با ما راه بيا

                                                - وعده بعد دوبله حساب مي كنيم. -

و تو راه بيايي

و احساس كني دارد التماست را مي كند ...

 

و چه كيفي مي دهد!

و اين كه تو اين كيف را نمي فهمي؟! هم

                                                        كيف مي دهد!!

 

 

تهران - ۳ ارديبهشت ۱۳۸۴ - دفتر مركزي شركت فراب

فرامرز حجازی

خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]