باران اسيدي
یکشنبه ٢ اسفند ۱۳۸۳

باران اسيدی ۵

 

نوشتن آخرين باران اسيدي در دو مطلب گذشته معني اش خلاصي از اين دست كارها نيست ، به هر شكل باران هاي اسيدي12  تا بودند و مستقل از محتوايش ، در جو و حال و هواي آن سال هاي دانشگاه شريف با خاطرات تلخ و شيرين خيلي ها پيوند خورده است ... ، اين هم به درخواست يكي از همان خاطره دارها ( بهزاد صمدي ) و تقديم به محبت صادقانه اش :

 

  

مجامع سياسي آن قدر كوچكند

كه وقتي از دايره حرف به دايره عمل مي ريزند

به اندازه يك نقطه پرگار هم نيستند...!!

                      ***

« آتيه » در دكه تلفن زنگ زده است !

او فكر مي كند اگر امشب نتواند با دوست پسرش صحبت كند ،

چه خاكي مي خواهد بر سرش بريزد ...!!

                    ***

 مجامع سياسي به « خط » محتاجند

و من مدت هاست فكر مي كنم

        « خط » ها آن قدرها كه من مي خواهم ، سريع نيستند !!

                                « خط » ها نمي توانند در زمان لازم ما را به مقصد برسانند...!

                  ***                     

در « طرشت جنوبي » يك روزنامه فروشي پيدا نمي شود !

« سال خوش » سال فرار از واقعيت هاست !

سالي كه « گل آقا » پرحرف ترين مجله ايران خواهد بود !

و « صبح جمعه با شما »  به همه جيز ما نيشخند خواهد زد !

                                                « گل آقا » يك سوپاپ است ؛                                     

                                                « پيام دانشجوي بسيجي » يك سوپاپ است ؛

                                                چرا ما هميشه بايد در هاله زندگي كنيم ؟!

                                                چرا ما فكر مي كنيم كه نبايد بدبين بود ؟!

                               ***

چرا كسي به فكر جوان هاي امروزي نيست ؟!

جوان هاي ما به « ماهواره » نياز دارند !

جوان هاي به « عشق » آلوده با « پيتزا » و « دستمال كاغذي » نياز دارند !!

جوان هاي ما از فكر كردن بيزارند !

                                      و « هشت كتاب » را معتبرترين اثر ادبيات ايران مي دانند !

                                      مخصوصا" آن جاهايش كه باد نمي آيد !!

جوان هاي ما باورشان شده است كه :

                                                    « آب را گل كردن » يك گناه است.

و فكر مي كنند چه خوب مي شد اگر -

                                       « به جاي هر مرد سياسي يك درخت مي شد كاشت » !!

                            ***

ياد شاعران قرن هشت به خير !

     شاعران قرن نُه گيج بودند !

     شاعران قرن ده پامنقلي بودند !

     شاعران قرن ما در وان حمام شعر مي گويند ... !!

     شاعران ما به باران ارادت دارند

                    به كوه

                    به جنگل

                    به دشت

                    به لاله

                    به تمام سمبل هاي طبيعي ...

اما چگونه مي شود از « لاله » گفت ؟!

                             وقتي كه خون با تمام ماهيتش از ذهن ها فراموش شده است !!

                                ***

 « در لبنان دختران محجبه حزب ا... فرياد مي زنند :

                                                          « تهران كربلاست ... »

كدام كربلا ؟!

من در كربلاي تهران در « ميدان هفتم تير » بغضم مي تركد

         وقتي مي بينم همه چيز را فراموش كرده ايم !!

          آن ها در لبنان هنوز از ياد نبرده اند تهران مقاوم را

                                                       تهران شهيد پرور را ... !

                                                 اما ما خودمان ، خودمان را از ياد برده ايم...! » (1)

شبهای حمله جوانک تخريبچی بوی شهادت می داد

اما « اتوبان كرج » خاطره بزدلي شما مردم را به ياد دارد !!

روزهاي موشكباران

روزهايي كه « باغ هاي كرج » تنها پناهگاهتان شده بود !

« سعادت آباد » هيچ وقت راكت نخورد ؛

« پارك جمشيديه » هيچ وقت راكت نخورد ؛

اما « ميدان راه آهن » هميشه موشكباران بود ؛

     « ‌ميدان اميريه »

     « ميدان كشتارگاه » ...

انگار هواپيماهاي دشمن هم مي دانستند كه « جنوب » شهيد پرور تر است !!

بچه هاي جنوب هميشه داغدار بودند ؛

در دبستان هاي جنوب هميشه عزاي عمومي بود ؛

« كوچه هاي جنوب » آن قدر شهيد دارند كه بر سر نام كوچه بايد قرعه كشيد !!

اما « شمال » :

                     خيابان « نيلوفر » ، كوچه « بنفشه » ، بن بست « ياس » ... !!

***

دكه هاي فروش « كوكاكولا » و « مك دونالد »

 به « مرگ بر آمريكا » هاي ما پوزخند مي زنند !

چرا كسي به فكر جوان هاي امروزي نيست ؟!

جوان هاي ما از فكر كردن بيزارند ، جوان هاي ما ... !!

 

 

نوشته شده در تهران - ۱/۸/۱۳۷۴

 

 

 (۱) قسمتی از شعر دوست عزيزم محمد حسين جعفريان كه به دليل مناسبت عجيبش در اين قسمت آمده ، اصلا آمدنش انگار دست من هم نبوده

فرامرز حجازی

خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]