باران اسيدي
شنبه ۱٢ دی ۱۳۸۳

جغرافيای سبزی ، شيرينی ، فراواني

 

از تمامي دوستانم كه به من لطف دارند و اگرچه هر بار با يك صفحه تكراري روبرو مي شوند باز هم با سر زدن به اين دفترچه يادداشت ديجتالي، محبت خود را از من دريغ نمي كنند ، عذرخواهم و شرمنده! اگرچه شعر يك محصول كارخانه اي نيست و روي حجم توليدش هم نمي شود حساب خاصي باز كرد ، اما كم كاري و كم تحركي را هم با اين حرف ها نمي توان توجيه نمود!! خدا نكند آدم از تك و دو بيفتد ! براي تحريك خودم به آمار متوسل شدم . به آرشيو وبلاگم سر زدم تا هم ببينم چه شعرهايي از گذشته و حال باقي مانده كه به شما عرضه نكرده ام و هم شمايي كه شايد كارهاي اول را نديده ايد ، را از كارهاي آرشيو مطلع سازم و  هم شايد اين روند زننده نزولي به من تلنگري بزند ، شايد رستگار شوم ...!!

 

رديف

ماه

سال

تعداد كار ارائه شده

1

تير

82

10

2

مرداد

82

9

3

شهريور

82

3

4

مهر

82

4

5

آبان

82

3

6

آذر

82

1

7

دي

82

2

8

بهمن

82

1

9

اسفند

82

3

10

فروردين

83

1

11

ارديبهشت

83

2

12

خرداد

83

0

13

تير

83

0

14

مرداد

83

2

15

شهريور

83

0

16

مهر

83

1

17

آبان

83

0

18

آذر

83

0

 

             اگر چه عدد ۴۳ كار ارائه شده زياد هم بد نيست، اما اين كه سهم  ۹ ماه اخير ( سال 83 ) وبلاگم از اين تعداد فقط 6 عدد باشد و در برابر آن همه محبت كه شماها به من داريد، مي تواند شرم آور باشد و آدمي مثل من را ( با تمام پررويي هايش ) خجالت زده كند!! من با تمام وجودم وقف شما هستم و اگر كارهاي من قابل باشد به خدا دريغي نيست و تمام تلاشم را مي كنم كه خودم را و تحرك گذشته ام را احيا كنم و در خدمت شما باشم ، ‌شما هم قول بدهيد كه تنهايم نگذاريد ( همان گونه كه تا حالا هم اين گونه بوده ... ) اين كار هم با تمام دلی كه پشتش دارم ، تقديم به شما :

 

 

  

 

فقدان زردي و زرتشت

تقدير ما همين بود ؟

باشد ... ؟!

شيرين !

        شيرين كنيد چاي دم عصر را

در زير آفتاب

با لنگ هاي لنگ

مسخ

آبي ، سفيد ، سبز

خالي شدم

گم شو كه در تو نريزد

همين بود...

من ريختم

درتو ...

          آتشفشان چه زود رسوب مي كند.

شيرين!

قطب جنوب

جغرافياي سبزي ، شيريني ، فراواني

بوي گس شكم و زن

                      بارگي

                        بارندگي

يا بوي تند مرگ

                از ازدحام جنگل !

                از زندگي !

 من مرده ام

پس اف به هرچه جنگل تو در تو !

پس اف به هر چه جنگل زنده !

پس اف به تو !

پس اف به چاي شيرين

           چاي نبات

هم مي زنيد

در شوره زار قلب من

چاي نبات

        وصله اي ناجور ...!

چون « روزنامه كيهان »

                        در عصري خوب !

« من مثل بزغاله اي تازه به دنيا آمده

   از لجن آويزانم

   يا لجن از من آويزان ... »

بوي لجن

بوي تو مي دهم

تويي كه هميشه بد گفتن مرا حامله هستي

سقطم كن و رهايم كن !

                        از هرچه مادر حرام زاده خسته ام !!

اي روسپي !

چاي نبات نخور

حداقل به حرمت من امشب

                        با آب شور

                        با آب تلخ ، تطهير كن خودت را

                        هر چند

                                « درياچه رضاييه » هم كم است !

لامصب پليد ... !

بوي گـُه جنازه هاي عفونت بار

         جناره هاي زن ، شكم و شهوت

از بخش هاي خوبِ تنت ...

حالم دارد به هم مي خورد

برو

با آب

با هر چه مي خواهي

تطهير كن خودت را ...

در رختخواب امشب تو

                        سوداي سرنگوني مرديست

شيرين! ...  نكن

شيرين نكن اين چاي لعنتي !

قطب جنوب بارگي

             بارندگي

بلوط ... بلوط ... بلوط

بوي رطوبت جنگل

      علف خرس

بوي عرق

      عرق زير بغل

                 بغل زن

                  زن روسپي ...

حالم به هم كه مي خورد

ترا بالا مي آورم

من

مني كه امشب از شهوت و تو حامله ام

سقطت نمي كنم

من از دهانم زايمان مي كنم

                و بچه را

                و چاي شيرين را

                        بالا مي آورم

                            نه !

                            مي رينم

                                     در دستشويي ... !

 

تهران ـ فروردين 1378

فرامرز حجازی

خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]