باران اسيدي
چهارشنبه ٢٧ اسفند ۱۳۸٢

مرگ پرنده !

 

در واپسين روزهاي سال 1382 هجري شمسي

سالي كه با همه شما آشنا شدم يا آشنايي هاي گذشته را وبلاگي كردم !

سالی که سرباز بودم ، ستوان يكم وظيفه فرامرز حجازی و حالا  در مرخصي هاي پايان دوره ... و تمام شد ، هر چند سخت ، هر چند تلخ !

سالي كه در كارم تغييرات ماهوي خاصي اتفاق افتاد و به روزهاي خوبتر پنجره اي گشوده شد و اميدوارم ... !!

در چنين روزهايي حدود 3 سال پيش و در جاي خالي همه شما ، من و مليحه با دستهاي نه چندان كوچك خودمان و بعد از 2 سال و 9 ماه زندگي مشترك و 9 سال عشق ، مراسم ازدواج خودمان را در مشهد برگزار كرديم و يادش بخير.

چند روز بعد هم مليحه عزيزم وارد 28  سالگي خودش مي شود.

به استقبال تمام اين خوبي ها و با عرض شرمندگي از همه شما كه امكان دارد (به دليل عدم دسترسي من به اينترنت در اين چند روزه ) طبق معمول با وبلاگ به روز نشده من رو به رو شويد !

دو كار با تمي سياسي تقديمتان مي كنم و براي همگي سال خوب و موفقي آرزو ... :

 

 

كار اول كه جديد تر هم هست :

 

محو تو

محو سنگ

محو پرنده ها و پنجره هاي باز

محو تو ، محو سنگ ، قلب پرنده هاي باز

      مرگ پرنده باز است !

      مرگ پرنده بازي است !

 

 

 

 

كار دوم كه شعار است اما دوستش دارم :

 

 

بي قواره بزرگ مي شوي عزيز خدا !!

بر صحن دوست داشتن من

سيگار كشيدن تو

سياه شدن من

تباه شدن تو

چون « گوساله سامري » به هيبت يك كوه

در جشنواره لجن و سگ ... !!

 

            ***

 

انديشه از مذاق تو تلخ است

و آزادي و آزادگي

و رجعت پرندگان به سرزمين قمري و پرواز

 

حالا ميان يائسه ها جشن ... !

مرد كثيف بزدل بد تركيب

                    بد عنصر

                   بد ذات

                   بد سرشت

از مرگ تو چقدر زنبورهاي عسل شهد ... !

 

             ***

حالا فدايي شعرم

بگذارم من باشم و تو بخندي

يا بگذارم تو باشي و من گريه كنم !

به حال جماعت درويش ... !

اين روزها كه مي گذرد در باد

دايم صداي تكه شدن مردي

يا تكه تكه شدن مرداني ... !

هي رنگ مي زنم

            به ديوار كهنه قرمز

            به ديوار قرمز كهنه

            به قرمز كهنه ديوار

هي رنگ مي زنم

            به لبان تيره سيگار 

آتش گرفته ام

كه تو مي تازي

و چه اسب هاي نجيبي كه پشت درهاي بسته مي ميرند !

مرد كسالت و ترياك

مرد عفن

مرد عجيب نامرد

از دردها به خدا

                نفرينت را ... !

اما چه سود

تقدير ملتي كه نمي خواهد

                                    نتوانستن است !!

 

مرد هزار و يك جور اطلاق

مرد تكبر و ترديد

مرد يزيد

          از زخم هاي حسين گونه ما ... !

 

       ***

 

در ارتفاع بولهوسي تان

مردم كجاست ؟!

مردم چه نقش زنده و پويايي دارد ؟!

مردم مقدس است.

مردم خداست.

مردم ولايت است.

مردم شعور زنده تاريخ است.

مردم علي است.

مردم محمد است.

مردم امام زمان است ،

وقتي به دست هاي پينه بسته شان نگاه مي اندازي !

 

     ***

 

اما هبل

     منات

اما بت شراب و شقاوت

خون مي چكد ميان كلامم

                   شليك عاشقانه من

                   شليك عاشقانه مردم

... آتش گرفته اي

بوي پِـهِـن مي آيد ... !!

فرامرز حجازی

خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]