باران اسيدي
یکشنبه ٢۸ دی ۱۳۸٢

يک طرح شاعرانه

 

تقديم ( و نه خطاب ) به خانم « ليلا محمدي » و تمام احساسات پاكش:

 

و من پر از منم

و تو پر از تويي

و ما چگونه مي توانيم عاشق باشيم ؟

مگر من از تو چه خواستم؟!

كه صورتي شدي

     بنفش شدي

     زرد شدي

     سفيد شدي

مگر من از تو چه خواستم؟!

خواستم قدري من باشي

و به من اجازه دهي

            قدري تو باشم .

 

            ***

چقدر سردي!

 تمام گوش ماهي ها سردند.

و چقدر مواجم!

تمام درياها مواجند.

اين ماهيت ها انكاركردني نيست.

 

            ***

تو از من جدا شده اي

با دست هاي من

با خواستن خودت

با موج هاي من

با بي قوارگي خودت !

و بازيچه كودكان

و كنار كودها

و پاي گل ها

در گلدان هايي

                   كه بوي دستشويي مي دهند!

 

            ***

تو از موج متنفر بودي

و من از سكون

ايده آلت را به تو تبريك مي گويم !!

همين را مي خواستي ؟!

من به جاي تو سر به صخره مي كوبم !

                        و كبود مي شوم

                        و زرد مي شوم

                        و سفيد مي شوم

و تو از من جدا مي شوي

و بازيچه دست بچه ها

و پاي گل ها

            در گلدان ها ... !

 

چهارشنبه شب – 1382/10/3

فرامرز حجازی

خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]