باران اسيدي
پنجشنبه ۱۸ دی ۱۳۸٢

يزيد !

 

فقط يک توضيح : چون در محيط پرشن بلاگ امکان خط زدن روی يک کلمه به صورت ضربدر موحود نبود اجبارا از يک خط افقی بر روی کلمه استفاده کرده ام مثل : « هال حال مرا ... » که در نسخه دستی روی « هال » ضربدر زده شده بوده... .

 

سرويس عشق گرفتم

شك كردم ... !

پس اف به من

          به تو

          به خانواده ملعونت ... !

          يزيد!

          هال حال مرا ...

          كنار آشپزخانه بگذار

          كه مي روي ناهار كوفت كني

                                     از من بگذري ... !!

 

هال حال مرا ...

نمي خواهي يا نمي تواني ... !

لعنت به خانواده ملعونت !

با ريش

بي ريش

با درد

بي درد

با هرچه نفس مي كشم

هال حال تو را

كنار آشپزخانه خوابگاه ... !

هال حال تو را

كنار بالكن سيگار :

-          من مي كشم.

-          علي مي كشد

-          رضا مي كشد.

هال حال تو را كنار ...

اصلا يزيد ! چه فرق مي كند

                      هال حال تو را كجا ... ؟!

با من كه حال نمي كني

مي خواهم سر به تنت ... !

باشد ... قبول ... !

يکبار ديگر هم می آيم

آن « اصفهان » لعنتي !

پوست مي اندازم

گر مي كيرم

يخي !

« آي ! ... بستني ... كيم ... يخي ... » !

يخچال !

بوي مرغ و ماهي و بي دردي !

بوي تمام ناهارهايي كه

                      دعوتت كردم و نيامدي !

پروانه !

پاريس !

مي چرخمت كه چرخه من باشي.

تعميد !

تحميل عشق !

از من كه نمي گذري ؛

دايم به خانواده ملعونت ... !

بند كمر كه مي خوري

از تخت

روي سنگ دستشويي مي افتم

من سردم است

من سردم است

و سنگ مثل شلاق هاي پدرت :

                                  داغ ... !

يا من گرمم است

و سنگ مثل شلاق هاي پدرت :

                                  سرد ... !

                                  يخ ... !

                                  يخي ...

يزيد ...!

يائسه ... !

بوي عفونت مزمن گرفته ام

دايم تو را مي آورم بالا

پاي شوفاژ گرم

پاي كمد كه پر از نامه هاي توست

پاي كشيدن سيگار

             تلخي ... !

.

.

.

- زياد نبايد نوشيد

- سلامتي ... !

            و تمام تو را در سنگ دستشويی... !

خون !

خون مي رينم !

و تو تازه فهميده اي

كه زخم معده ام عود كرده است ... !

يزيد !

اصلا به زخم معده ام چه كار داري ؟

دلم را بچسبان !

به سينه ات بچسبان !

همين جا بچسبان !

آن قدر بزرگ هست

            كه نامحرم ها سينه ات را ... !

همين جا

همين جا بچسبان !

با چسب رازي راضي ام بچسبان !

با مرباي شاتوت شيرين بچسبان !

با اين عسل

            كه برايم فرستاده اي

            « كه براي معده ات خوب است. »

            « كه دل نگرانت هستم. »

            « كه دوستت دارم. »

            .

.

.

حالا چسبيده ام به تو

همه جا

در خلوت غريبه و تاريك پارك !

در خوابگاه دختران دانشگاه !

در رختخواب !

و صبح زود در حمام !

 

      ***

 

حالا يزيد هم باشي

فرقي نمي كند

چسبيده ام به تو ... !

            و فرقي نمي كند ... !

 

تهران - بهمن 1377

فرامرز حجازی

خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]