باران اسيدي
چهارشنبه ٢۸ آبان ۱۳۸٢

به ياد آرش عليزاده

به ياد آرش عليزاده عزيز و تمام بر و بچه هاي خوب و با صفاي « كانون شعر وادب شريف » كه آرش يكي از با صفاترين هايشان بود ، به ياد تمامي آن ها و خاطرات تلخ و شيرين كانون شعر . آرش ورودي 74   مهندسي مكانيك- طراحي جامدات دانشگاه صنعتي شريف بود و يك دنيا حس تازه و قشنگ .... اين هم شعري از او كه اگر اشتباه نكنم زمستان1376 و در جلسه هفتگي كانون برايمان خواند ، هر جا كه هست موفق و مويد باشد :

 

 

عبور ، هشت حرفي

همه چيز كه اين همه ماندن

طعم الكل

گيج مي شوم

« بازي كن! »

هي كم مي آورم

و كيسه هاي زباله

                        كنار جدول خيابان

ميو ... ميو ...

سنگ ، كلوخ ، آجر

ساكت مي شوند

            بر سرم...

            كه تكه هاي شكسته اش سالهاست

« بازي كن! »

 

***

 

زباله دان ، چهار حرفي

            خط مي زنم

            دفترم

            ورقهام

            رگ

            خون گرم

            آقا ، خانم

            خون تازه

            كه سر ريز مي شود

                        همه كاسه هاشان ...

                        تو... زخمهام...

                                                كه بروي !

حالا از بس كه دلم مي گيرد

خالي رگهام ... هوا ... سوت بزن!

از بس نفس مي كشم

« بازي كن! »

 

***

 

زنده ، پنج حرفي

اين هم آن قدر شكسته

حساب شناسنامه ام

كه لعنتي كوك نمي شود

      به هم مي ريزد...

« بازي كن! »

كنار جدول خيابان

بطري هاي شكسته ات را بر سرم

مست مي كني

نفس مي كشم

لعنتي كوك نمي شود !

ميو ... ميو ...

« بازي كن! »

 

           ***

 

گم شده ، پنج حرفي

روزنامه و پاكتي سيگار به خيابان مي روم

كه تمام آسفالت داغ در سرم

و رد چرخ ها

        شانه ها ، بازوانم ، پاها

مچاله شان مي كني

حيف جدول هاي عزيزي كه زندگي مي كنم

« بازي كن! »

 

              ***

 

لجوجانه سوت مي زنم

و تمام صفحه بازي

خاكستر سيگارهاي گشنگيم

            هنوز نفهميده اند

                        مهرة شاه ندارم

« بازي كن! »

فرامرز حجازی

خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]