باران اسيدي
جمعه ۱۱ مهر ۱۳۸٢

فاحشه

 

گرخيده ام و پريشانم

ناشناسي كه از كنارم رد مي شوي

و بوق … !!

هی ۲۰۶ طوسآبی

بلندتر از اين نمي توانم بگويم :

 

« هر زني که خودش را گم كرده

حتي اگر پايين تر از خطي هاي ونك هم بايستد،

                                                فاحشه نيست !!  »

 

گرخيده ام

بوي سقوط مي دهم

اصلا از بس كه بوق شنيدم

باورم شده که ...!!

 

در سرزميني كه دزدها ، درغگوها

                                          ارزشمندترين آدم ها هستند

فاحشگي يك زن مي تواند ايده آل باشد !!

 

باور كنيد

 206ها

 405ها

پرشياها

هر زني كه گذشته خودش را گم كرده

حتي اگر بين فلكه اول و دوم آرياشهر

                                         علاف باشد،

                                         فاحشه نيست... !!

 

من كودكي ام را

من عشقم را

خودم را ...

در اين خراب شده گم كرده ام !

 

كو سالهاي صميميت ؟!

كو سالهايي كه مي ديدمش

                            خون زير پوستم شتك مي زد ؟!

كو  دكه هايي كه بوي شرم و عشق مي دادند ؟!

... پيتزاهايي كه با ولع آشنايي

                            خورده نشده روي ميز مي ماندند

                                                          تا بپوسند

                                                          به سلامتي زنده بودن آدم ها ؟!

 

كو زندگي ؟!

كو زنده ؟!

در شهر تنها

                    گربه ها

                    كبوترها

                    سگ ها زنده اند !!

در شهر

همه چيز به جز

                   خانه ها

                   ماشين ها

                   آدم ها !!

                            زنده اند... !!

همه چيز

همه چيز

                  به جز آدم ها !!

 

نيمه تمام ـ چهارشنبه ۹/۷/۸۲ ساعت ۱۷

فرامرز حجازی

خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]