باران اسيدي
جمعه ٢۸ فروردین ۱۳۸۳

باران اسيدی ۴

 

اين شعر كه در اواخر سال 1373 گفته شده و در جلسه دوم يا سوم از شب شعرهاي ماهيانه كانون شعر و ادب دانشگاه صنعتي شريف خوانده شد و بعدها قريب 1 ماه بر روي تابلوي ستون آزاد انجمن اسلامي دانشجويان( كه به نام آئينه انديشه نامگذاري شده بود )جا خشك كرد، در بازه آن سال ها و آن هم از زبان كسي كه اعتقاد صريح و (پرهزينه اي براي خودش و برخي از دوستان نزديكش ) به تساهل و تسامح در فرهنگ و مخصوصا كاراكترهاي فرهنگي ( نظير حجاب و ... ) داشته و دارد ، حرف و حديث ها و درگيري هاي فرواني را با خودبه همراه داشت ، طبقه راحت پوش و راحت گير دانشگاه اعم از دختر و پسر كه از اتفاق، جز نزديكترين دوستان فكري ما در دانشگاه بودند و بعدها همين اكثريت خاموش در پيروزي من و دوستانم در انتخابات آزاد انجمن اسلامي دانشجويان دانشگاه صنعتي و موفقيت هاي روزافزون كانون شعر و ادب شريف ( به عنوان بزرگترين پاتق ادبي – دانشجويي آن زمان تهران ) نقش كليدي و ارزشمندي بازي كردند ، به شدت از اين سبك نوشتن و زبان شعارگونه و گزنده برآشفتند و اعتراض ها به حدي رسيد كه چند نفر كه ( بعدها جز صميمي ترين دوستانم شدند !! ) قصد زدن من را داشتند كه ... .

به هر شكل اين كار از كارهاي مهم در تاريخ ادبيات كوچك زندگي من است كه خيلي دوستش دارم و با تمام مخالفت هايي كه عموما از سمت وسوي بچه هاي تهراني با آن شد، به شدت با استقبال طيف ديگري از بچه ها و مخصوصا بچه هاي خوابگاهي روبرو گرديد ، اين جور منازعات در شعر و حمايت هاي شعري اگر چه هر دو از برخوردهاي رو و ظاهري با شعر سرچشمه مي گرفت ومن هيج وقت نه به موافقش و نه به مخالفش از زاويه يك شاعر دل نبسته ام و به آن ها وقعي ننهاده ام ... !

  اما مستقل از بحث شعر ، در نوع خود و درفضاي آن سال ها كه برخوردهاي گاها تحقير آميز بچه هاي تهراني دانشگاه با بچه شهرستاني ها به اوج خودش رسيده بود اين كار با نگاه طنزآلود و تا حدودي استهزا آميز به تفكرات سطحي و بي ريشه همان عده ( و نه همه تهراني ها )  ظاهرا توانسته بود در احياي هويت بچه هاي خوابگاهي نقش اصيل و بي شائبه اي بازي كند.

 اگر چه در تمام اين كش و قوس ها ، طنز سياسي تلخ اين كار تقريبا فراموش شده باقي ماند اما همه اين ها من را (در قسمت غير  شاعرانه وجودم ) تا حد زيادي ارضا مي كرد و ياد وخاطره آن روزها با تمام شفافيت و وضوح براي من كه آدم گذشته گرايي هستم ، ساري و جاري مانده است ، به ياد تمام آن روزها و به ياد تمامي آن دوستي ها :

 

 

 

 

پاروها را كه آب مي برد

مرد قايقران آخرين لباس هاي خودش را هم بادبان مي كند !!

باد به عجز مرد دريا مي خندد

و دريا براي سيلي زدن باد دستش كوتاه است !!

                   

                ***

 

در « كيش » قايق هاي توپدار ديروز را قايق تفريحي مي كنند

چه استحاله اي ...

                   زندگي براي مرگ به جاي مرگ براي زندگي !!

 

                   ***

 

انديشه هاي « خليج » ، انديشه هاي معتاد !

                        انديشه هاي زن ، شكم و شهوت !

                        بي غيرتي وارداتي !

                        كانال هاي مخابراتي

                        سرويس هاي اطلاعاتي !

                        و در برابر آنتن هاي ماندگار بشقابي

                                                                       - احكام افراطي !!  -

                       با پشتوانه هاي اجرايي كه به سمت صفر ميل مي كند !

شايد روي پشت بام وزارتخانه هم آنتن باشد !

 

                   ***

 

همه چيز دارد حرام مي شود !

هر كه حرف راست می گويد غريب است !

جلوي « سينما آزادي » آزادي بيشتر است

ــ انقلاب هر سي ثانيه يكبار سيلي مي خورد ! ـ

دكه هاي بليط « آزادي » فروش بيشتري دارد

                تا « انقلاب » !

                تا « بهمن » !

                تا « فلسطين » !

   

                   ***

 

اف به لسان هاي عاجز !

اف به من كه جز « سينما آزادي » جاي ديگري را در تهران نمي شناسم !

اف به من كه احتمال صفر هم نمي دهم فلان جوان شمال شهر ،

حتي يكبار هم « صحيفه سجاديه » را باز كرده باشد ... !!

 

                   ***

 

اف به انديشه هاي معتاد !

اف به انديشه هاي خودباخته !

انديشه هايي كه  « كريستوف كلمب » را بيشتر از « علي » مي شناسند !

انديشه هايي كه نمي دانند براي « مرسي » هم در ادبيات فارسي معادلي هست !!

 

                   ***

 

همه چيز دارد حرام مي شود

همه چيز دارد حرام مي شود

اين جا هيچ كس به هيچ چيز رحم نمي كند

خوكها همسرانشان را به وديعه مي گذارند تا بيشتر بخورند

و اين ها همه چيزشان را عرضه مي كنند تا متمدنتر جلوه كنند !!

... اين جا آن قدر مردم نسبت به هم مهربانند

          و آن قدر همه چيز ( ! )  را راحت در اختيار همديگر مي گذارند

          كه من بعضي وقت ها فكر مي كنم :

                                      « امام زمان » جلوي « سينما آزادي » ظهور خواهد كرد !!

 

                   ***

 

انديشه هاي باد معده !

انديشه هاي بوي گند !

تازه خانم به اين نتيجه رسيده اند كه « بودا مسلكي » همه چيزشان را ارضا مي كند !

او فكر مي كند :

                   اسلام دركش نمي كند !

او فكر مي كند :

                   اسلام همه حاي بدنش ( ! )  را در نظر نگرفته است !!

اف به خدا پرستي هاي ژنتيكي !

اف به اسلام هاي ميراثي !

اف به شيعه هاي بت پرست و ﻣﹹﺪپرست!

يك صافكار مي گفت :

                             « دخترهاي شمال شهر بهترين بتونه كارها هستند !! »

بوي گند ابتذال را با ادكلن هاي شهوت زا نمي شود مخفي كرد !

شايد همه چيز ( ! ) قابل احيا شدن باشد !!

اما شرم دخترانه جا مانده در محالس پارتي احيا شدني نيست !!

 

                          ***

 

اي كاش مردم بيشتر مي اندشيدند !

اي كاش ... !

 

 

 

( متاسفانه تا لحظه گذاشتن اين مطلب روی وبلاگم عکس ديگری از سينما آزادی پيدا نکردم . به هر شکل از روی ناچاری اين عکس انتخاب شد . از اين که يادآور آن خاطره تلخ برای شما می شوم عذرخواهم ...!! )

فرامرز حجازی

خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]