باران اسيدي
چهارشنبه ٢۸ آبان ۱۳۸٢

به ياد آرش عليزاده

به ياد آرش عليزاده عزيز و تمام بر و بچه هاي خوب و با صفاي « كانون شعر وادب شريف » كه آرش يكي از با صفاترين هايشان بود ، به ياد تمامي آن ها و خاطرات تلخ و شيرين كانون شعر . آرش ورودي 74   مهندسي مكانيك- طراحي جامدات دانشگاه صنعتي شريف بود و يك دنيا حس تازه و قشنگ .... اين هم شعري از او كه اگر اشتباه نكنم زمستان1376 و در جلسه هفتگي كانون برايمان خواند ، هر جا كه هست موفق و مويد باشد :

 

 

عبور ، هشت حرفي

همه چيز كه اين همه ماندن

طعم الكل

گيج مي شوم

« بازي كن! »

هي كم مي آورم

و كيسه هاي زباله

                        كنار جدول خيابان

ميو ... ميو ...

سنگ ، كلوخ ، آجر

ساكت مي شوند

            بر سرم...

            كه تكه هاي شكسته اش سالهاست

« بازي كن! »

 

***

 

زباله دان ، چهار حرفي

            خط مي زنم

            دفترم

            ورقهام

            رگ

            خون گرم

            آقا ، خانم

            خون تازه

            كه سر ريز مي شود

                        همه كاسه هاشان ...

                        تو... زخمهام...

                                                كه بروي !

حالا از بس كه دلم مي گيرد

خالي رگهام ... هوا ... سوت بزن!

از بس نفس مي كشم

« بازي كن! »

 

***

 

زنده ، پنج حرفي

اين هم آن قدر شكسته

حساب شناسنامه ام

كه لعنتي كوك نمي شود

      به هم مي ريزد...

« بازي كن! »

كنار جدول خيابان

بطري هاي شكسته ات را بر سرم

مست مي كني

نفس مي كشم

لعنتي كوك نمي شود !

ميو ... ميو ...

« بازي كن! »

 

           ***

 

گم شده ، پنج حرفي

روزنامه و پاكتي سيگار به خيابان مي روم

كه تمام آسفالت داغ در سرم

و رد چرخ ها

        شانه ها ، بازوانم ، پاها

مچاله شان مي كني

حيف جدول هاي عزيزي كه زندگي مي كنم

« بازي كن! »

 

              ***

 

لجوجانه سوت مي زنم

و تمام صفحه بازي

خاكستر سيگارهاي گشنگيم

            هنوز نفهميده اند

                        مهرة شاه ندارم

« بازي كن! »

فرامرز حجازی

سه‌شنبه ٢٠ آبان ۱۳۸٢

کفل هايت !

                                  

 

پاهايت سلطه گاه دوست داشتن من است

و پدرت

 « دوستت دارم » را تازيانه مي زند!

و يادش به خير

« سينما فرهنگ »

و تخمه و پچ پچ عاشقانه

و كبودي پاهايت

            - از تازيانه هاي پدر ! -

كه تا آن جا كه تاريكي سالن

و خلوتي دم عصر اجازه مي داد

نشانم مي دادي !

و تازه مي گفتي

كفل هايت كبودترست ... !!

 

***

 

چشم هايت سلطه گاه دوست داشتن من است

كه زير عينك دودي

و با لباس مبدل

ضجه مي زدند و با تو مي آمدند « تهرانسر »

دور از نگاههاي آشنا

و خيابان هايي كه بوي « ماشين پدر »

                           و « مينی بوس منکرات » می دادند...!!

فرامرز حجازی

پنجشنبه ۱ آبان ۱۳۸٢

باران اسيدی ۶

 

تقديم به روح پاك پدر مسعود اسدپور :

( و به اميد اين كه روزي شفاعتمان كند )

 

 

مانده ام ميان قرآن و كبوتر

شمشير و گل محمدي

از خاطره نخلهاي سربريده

تا امتداد خيابان « ولي عصر »

يك شب فراموشي راه بود

چقدر به حاجي گفتيم بمان

حاجي يك روز هم در « تهران » نماند

داشت پرنده مي شد

آخرش هم يك روز در ارتفاعات « بانه »

پرپر زد و مرد !

 

                     ***

 

« حاج محسن » هم در خط مقدم بود

اما دلش در « وزارت سپاه » مي تپيد !!

 

                     ***

 

هيچ كس فكر نكرد

كه چرا « صادق » كه نوحه هايش دل بچه ها را كباب مي كرد

و توي گور مي خوابيد !!

و پا برهنه

          روي ريگهاي داغ جبهه مي دويد !!

          و خدا خدا می کرد

و بچه هاي صادق جبهه را اجير مي كرد

                                    براي شهيد شدنش دعا كنند !!

خدايي نشد !

بالا نرفت !

 

                     ***

 

ما و سردار سرتيپ ها سنگين شده بوديم

اين دل لعنتي يك رابطه اي با زمين داشت 

كه « عزرائيل » حيفش مي آمد

                                         خدا شهيداني مثل ما داشته باشد !!

بعضي سنگرها آن قدر آماده شهادت بودند

كه با سه تركش به آسمان مي رفتند

اما سنگرهايي مثل سنگر ما

                     مثل سنگر مسئولين تبليغات گردان ها

                     مثل سنگر امام جماعت ها

                                                                         موشك هم مي خورد

                                                                         اما به آسمان نمي رفت !!

 

                     ***

 

سلام بر « شريح قاضي »

سلام بر « علي ابن ابيطالب »

اسلام امروز اسلام شخصيت هاست

« حاج محسن » را كه نمي شود زندان كرد !!

 

                     ***

 

ياد « شهيد رجايي » به خير !

خيلي ها هنوز او را نبخشيده اند !!

عيب اصلی اش اين بود که مردم را بد عادت کرد !!

شايد او اولين كسي بود

ــ در تاريخ رياضيات اين مملكت ــ

   كه ثابت كرد دو دو تا ممكن است چهار هم بشود !!

اما حالا دو دو تا 123 هم مي شود  !!

اما هيچ كس نيست سؤال بكند !!

    هيچ كس نيست تعجب بكند !!

 

                     ***

 

« فرهاد كنجكاو » كتاب سوم

حالا خوب مي داند

كه كرم ها از كجا در مي آيند !!

و چرا كتب فارسي راهنمايي

            - از تمام تاريخ شعر نوي فارسي –

               فقط « آب را گل نكنيد » را دشت كرده اند !!

 

                     ***

 

امروز آخرين روز دنيا است

همه آرامند

و به جمع كردن گوش ماهي

و ساختن مجسمه هاي شني عادت كرده اند

مجسمه هايي كه آب زير پاهايشان را خالي مي كند !

 و با خزه و شن مي شويد

                         و با خود مي برد !

 

                     ***

 

مي ترسم

مي ترسم

چرا كسي كاري نمي كند

چرا كسي رفراندمي برگزار نمي كند

چه بسا اين مردم « كوكاكولا » را بر « جمهوري اسلامي » ترجيح دهند !!

 

                    ***

 

اسلام سرمايه داري  !

و سرمايه داري اسلامي !

« ماء الشعير بنياد » مستضعفان !

اصلا خوب روي انقلاب را سفيد كرديد !!

 

پدر مسعود وصيت كرده بود

براي شهيد شدنش دعا كنيم

با 6 سر عائله !!

و وقتي كه شهيد مي شد

از يك پرنده هم ساده تر عروج كرد

و ريشش از ريش تمامي آن ها

                                      كه امروز از ريششان نان مي خورند ،

                                      بلندتر بود

و قلبش از قلب همگي ما بيشتر براي انقلاب مي تپيد

و هيچ وقت فكر « موبايل »  و  « بنز »  به خاطره اش خطور نكرد !!

 

                    ***

 

نمي دانم

نمي دانم چرا هر وقت ياد « بيمارستان فاو » مي افتم

گريه ام مي گيرد !

« لشكر 21  امام رضا » گلچين شده بود

پرچم سبز « رضا » بر اوج مناره هاي فاو نشسته بود

شيعه هاي عراق اميدوار شده بودند

اما ما

        « حلبچه » را گذاشتيم كه مسموم شد !!

« كردستان عراق » كظم غيض مي كند

اگر اين خاطره ها را به ياد نمي آورد !!

 

                 ***

 

« كارخانه هاي آدم سازي ما  » دامداري شده اند !!

يائسگي در تهران بيداد مي كند !!

اصلا من فكر مي كنم

اگر تهران « گراژده » بود

اين مردم خودشان بدتر از « صرب » ها بودند !

تهران را حمله موشك ها حرام نكرد

اما آنتن هاي بشقابي تهران را حرام خواهند كرد !!

و آن وقت شهر نشين ها ساعت 25 مردمان خوبي خواهند شد

 

                     ***

 

اي كاش مردم بيشتر مي انديشيدند

اي كاش !!

 

 

به ياد و خاطره آن روزها ــ دي ماه 1374

فرامرز حجازی

خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]