باران اسيدي
سه‌شنبه ٢٩ مهر ۱۳۸٢

رد کفش زنی با شماره ۳۶...!

 

پاييز شده است

صبح

از كوچه

صداي پاي زني

ـ  كه دارد دور مي شود . ـ

نا اميد ترم مي كند ... !!

 

***

 

پاي در خانه

قدري خاك نرم ريخته ام

تعداد رد پاها آن قدر هست

                كه اميدوارم كند

                روزي

                رد كفش زني با شماره 36 روي آن نقش خواهد بست ... !!

فرامرز حجازی

دوشنبه ٢۸ مهر ۱۳۸٢

چراغ قرمز

 

نمي خواهم خودم را توجيه كنم ، اما براي اين كه شما هم در جريان باشيد : من از ساعت 5:30 صبح كه از خواب بيدار مي شوم و پادگان و چسبيده به آن شركت و آمد و شد و ... تا ساعت 19:30 كه به خانه مي رسم متاسفانه هيچ گونه دسترسي به اينترنت ندارم ، يكي دو ماهي توي شركت دسترسي داشتم كه آن هم تخته شد ، در شرايط عادي حداكثر 6ساعت هم مي خوابم ، لابد آن 4ساعت باقي مانده را هم به مليحه حق مي دهيد بگويد :«نامرديست اين يكي دو ساعت را هم بنشيني پای اينترنت ...!!»، مخصوصا اگر ميهمان يا مسافري داشته باشي كه ديگر مساله جور ديگري مي شود و گرنه آن ها كه مرا بيشتر مي شناسند مي دانند من عاشق ارتباط گرفتن با مردم و مخصوصا شما كه مرا مي خوانيد و لايق خواندن مي دانيد هستم ، اما افسوس شرايط سر سازگاري با اين عشق ديوانه وار را ندارد و ... . ديگر بس است ... !!

 

 

 

پشت همين چراغ

با چشم هاي باز

« سبز ، نارنجي ، قرمز »

فرقي نمي كند

تارم

يا تارانده اي مرا

فرقي نمي كند

تارم

تارانم

و هيچ وقت سبز

و هيچ ... !!

آن چشم هاي گريه ي خوني !

تارم

ترم

تارانم

تاريكخانه ام

و هي فحش مي دهم

                              به چراغ راهنمايي قرمز

و هي فحش مي دهم

                              به تو

و هي فحش مي دهم

                             به تاريكي

و هي فحش مي دهم

                 به اتاق انتظار دكتر معده ... !!

و هي فحش مي دهم

                            به دلم

 

            ***

 

تفسير احمقانه من

                               تو

تفسير احمقانه منـ ...

                               طق

تفسير احمقانه من

                               تف !

پشت چراغ قرمز

پشت چراغ سبز

پشت چراغ نارنجي

پشت پدر

         پدر سگ

پشت هميشه شلاق

پشت كمر

          كمر سگ

           و چشم هاي گريه ي خوني

 

هي فحش مي دهم

                        به چراغ قرمز ساعت !!

                        به چراغ ساعت قرمز !!

                        به قرمز چراغ ساعت !!

هي فحش مي دهم

هي

                        به اتاق دكتر معده

                        به چراغ قرمز ساعت

                        به چراغ قرمز ... !!

 

فرقي نمي كند

تارم

ترم

تاريكم !!

 

 

يكشنبه 12/2/78
فرامرز حجازی

چهارشنبه ۱٦ مهر ۱۳۸٢

بهار من گذشته شايد...!!

 

 

راست می گويد مسعود اسدپور عزيز ، آدم هايی مثل من تعبير واقعی وبلاگ را يا نمی دانند و يا فراموش كرده اند كه مخاطب وبلاگ حق دارد به روز شدن وبلاگ را ببيند ، نه به هفته شدن يا (به ماه شدن ! ) آن را ...!! اين هم ترانه ای كه نمی دانم ترانه سرايش كيست ؟ اما ستار با صدای گرمش آن را حدود ۲۵ شش سال قبل خوانده و عجيب وصف الحال دل گرفته و غريب من. غربت سخت است اما حس غريبی در وطن خود آدم ، چيز غريبی است كه من دارم به آن مبتلا می شوم و يا مبتلا شده ام و حاليم نيست !!

 

چراتو جلوه ساز اين

بهار من نمي شوي

چه بوده آن گناه من

كه يار من نمي شوي

 

بهار من گذشته شايد

 

شكوفه جمال تو

شكفته در خيال من

چرا نمي كني نظر

به زردي جمال من

 

بهار من گذشته شايد

 

ترا چه حاجت                         

                                  نشانه من

تويي كه پا نمي نهي

                                  به خانه من

چه بهتر آن كه نشنوي

                                  ترانه من

 

نه قاصدي كه از من آرد

گهي به سوي تو سلامي

نه رهگذاري از تو آرد

گهي براي من پيامي

 

بهار من گذشته شايد

 

غمت چو كوهي

                                 به شانه من

ولي تو بي غم از

                                 غم شبانه من

چو نشنوي

                                 فغان عاشقانه من

 

خدا ترا از من نگيرد

نديدم از تو گر چه خيري

به ياد عمر رفته گريم

كنون كه شمع بزم غيري

 

بهار من گذشته شايد

بهار من گذشته شايد ... !!

فرامرز حجازی

جمعه ۱۱ مهر ۱۳۸٢

فاحشه

 

گرخيده ام و پريشانم

ناشناسي كه از كنارم رد مي شوي

و بوق … !!

هی ۲۰۶ طوسآبی

بلندتر از اين نمي توانم بگويم :

 

« هر زني که خودش را گم كرده

حتي اگر پايين تر از خطي هاي ونك هم بايستد،

                                                فاحشه نيست !!  »

 

گرخيده ام

بوي سقوط مي دهم

اصلا از بس كه بوق شنيدم

باورم شده که ...!!

 

در سرزميني كه دزدها ، درغگوها

                                          ارزشمندترين آدم ها هستند

فاحشگي يك زن مي تواند ايده آل باشد !!

 

باور كنيد

 206ها

 405ها

پرشياها

هر زني كه گذشته خودش را گم كرده

حتي اگر بين فلكه اول و دوم آرياشهر

                                         علاف باشد،

                                         فاحشه نيست... !!

 

من كودكي ام را

من عشقم را

خودم را ...

در اين خراب شده گم كرده ام !

 

كو سالهاي صميميت ؟!

كو سالهايي كه مي ديدمش

                            خون زير پوستم شتك مي زد ؟!

كو  دكه هايي كه بوي شرم و عشق مي دادند ؟!

... پيتزاهايي كه با ولع آشنايي

                            خورده نشده روي ميز مي ماندند

                                                          تا بپوسند

                                                          به سلامتي زنده بودن آدم ها ؟!

 

كو زندگي ؟!

كو زنده ؟!

در شهر تنها

                    گربه ها

                    كبوترها

                    سگ ها زنده اند !!

در شهر

همه چيز به جز

                   خانه ها

                   ماشين ها

                   آدم ها !!

                            زنده اند... !!

همه چيز

همه چيز

                  به جز آدم ها !!

 

نيمه تمام ـ چهارشنبه ۹/۷/۸۲ ساعت ۱۷

فرامرز حجازی

خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]