باران اسيدي
چهارشنبه ٢٧ اسفند ۱۳۸٢

مرگ پرنده !

 

در واپسين روزهاي سال 1382 هجري شمسي

سالي كه با همه شما آشنا شدم يا آشنايي هاي گذشته را وبلاگي كردم !

سالی که سرباز بودم ، ستوان يكم وظيفه فرامرز حجازی و حالا  در مرخصي هاي پايان دوره ... و تمام شد ، هر چند سخت ، هر چند تلخ !

سالي كه در كارم تغييرات ماهوي خاصي اتفاق افتاد و به روزهاي خوبتر پنجره اي گشوده شد و اميدوارم ... !!

در چنين روزهايي حدود 3 سال پيش و در جاي خالي همه شما ، من و مليحه با دستهاي نه چندان كوچك خودمان و بعد از 2 سال و 9 ماه زندگي مشترك و 9 سال عشق ، مراسم ازدواج خودمان را در مشهد برگزار كرديم و يادش بخير.

چند روز بعد هم مليحه عزيزم وارد 28  سالگي خودش مي شود.

به استقبال تمام اين خوبي ها و با عرض شرمندگي از همه شما كه امكان دارد (به دليل عدم دسترسي من به اينترنت در اين چند روزه ) طبق معمول با وبلاگ به روز نشده من رو به رو شويد !

دو كار با تمي سياسي تقديمتان مي كنم و براي همگي سال خوب و موفقي آرزو ... :

 

 

كار اول كه جديد تر هم هست :

 

محو تو

محو سنگ

محو پرنده ها و پنجره هاي باز

محو تو ، محو سنگ ، قلب پرنده هاي باز

      مرگ پرنده باز است !

      مرگ پرنده بازي است !

 

 

 

 

كار دوم كه شعار است اما دوستش دارم :

 

 

بي قواره بزرگ مي شوي عزيز خدا !!

بر صحن دوست داشتن من

سيگار كشيدن تو

سياه شدن من

تباه شدن تو

چون « گوساله سامري » به هيبت يك كوه

در جشنواره لجن و سگ ... !!

 

            ***

 

انديشه از مذاق تو تلخ است

و آزادي و آزادگي

و رجعت پرندگان به سرزمين قمري و پرواز

 

حالا ميان يائسه ها جشن ... !

مرد كثيف بزدل بد تركيب

                    بد عنصر

                   بد ذات

                   بد سرشت

از مرگ تو چقدر زنبورهاي عسل شهد ... !

 

             ***

حالا فدايي شعرم

بگذارم من باشم و تو بخندي

يا بگذارم تو باشي و من گريه كنم !

به حال جماعت درويش ... !

اين روزها كه مي گذرد در باد

دايم صداي تكه شدن مردي

يا تكه تكه شدن مرداني ... !

هي رنگ مي زنم

            به ديوار كهنه قرمز

            به ديوار قرمز كهنه

            به قرمز كهنه ديوار

هي رنگ مي زنم

            به لبان تيره سيگار 

آتش گرفته ام

كه تو مي تازي

و چه اسب هاي نجيبي كه پشت درهاي بسته مي ميرند !

مرد كسالت و ترياك

مرد عفن

مرد عجيب نامرد

از دردها به خدا

                نفرينت را ... !

اما چه سود

تقدير ملتي كه نمي خواهد

                                    نتوانستن است !!

 

مرد هزار و يك جور اطلاق

مرد تكبر و ترديد

مرد يزيد

          از زخم هاي حسين گونه ما ... !

 

       ***

 

در ارتفاع بولهوسي تان

مردم كجاست ؟!

مردم چه نقش زنده و پويايي دارد ؟!

مردم مقدس است.

مردم خداست.

مردم ولايت است.

مردم شعور زنده تاريخ است.

مردم علي است.

مردم محمد است.

مردم امام زمان است ،

وقتي به دست هاي پينه بسته شان نگاه مي اندازي !

 

     ***

 

اما هبل

     منات

اما بت شراب و شقاوت

خون مي چكد ميان كلامم

                   شليك عاشقانه من

                   شليك عاشقانه مردم

... آتش گرفته اي

بوي پِـهِـن مي آيد ... !!

فرامرز حجازی

یکشنبه ۱٧ اسفند ۱۳۸٢

شب دوم اسفند ۸۲

به تلخی شب شنبه دوم اسفند ماه ۱۳۸۲

به ملتی كه ... ! :

 

سلام شب بخير !

شبی كه تازه آغاز شده است!

و ما اولين قربانيانش هستيم ...!

فرامرز حجازی

سه‌شنبه ٥ اسفند ۱۳۸٢
 

درخت و ماشين هم آغوشی کردند

ما بی فروغ شديم !

فرامرز حجازی

خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]